Interview met piloot Gepco Ruitenberg: Motivator en aanjager

Vanaf de start in 2016 is Gepco Ruitenberg (links op foto) bij het Air Ambulance Team. In de eerste plaats als piloot, maar ook als motivator en aanjager van een destijds jong en onervaren team. Lees zijn terugblik.

Foto LC verkleind.jpg

Kun je in het kort vertellen over jouw loopbaan?

Ik werkte bij vliegtuigbouwer Fokker en kwam om mijn militaire dienstplicht te vervullen bij de Koninklijke Luchtmacht. Daar vloog ik op de Alouette en later op de Cougar. Ik maakte verschillende uitzendingen mee en heb in die periode veel meegemaakt. Niet alleen als het gaat om militaire zaken, maar ik heb bijvoorbeeld ook gevlogen met leden van het Koninklijk huis.

In 2004 waagde ik de overstap naar ANWB-MAA en was vaste piloot bij de Lifeliner 2 in  Rotterdam. Toen er in 2007 binnen de ANWB een pilot met het vliegen met night vision imaging systems (NVIS) apparatuur startte ben ik, samen met collega’s die daar ervaring mee hadden, een tijdje uitgeleend aan de Lifeliner 3 op Volkel. En uiteindelijk ben ik dus chief-pilot op de vliegbasis in Leeuwarden geworden.

Wanneer hoorde je voor het eerst dat er een Ambulancehelikopter zou komen?

In 2015. Na de eerste gunning aan de ANWB, startte er een sollicitatieprocedure. Daar heb ik op gereageerd en toen ben ik geselecteerd voor die job.

Waarom wilde je meedoen aan deze operatie? Wat sprak je het meeste aan om over te stappen?

Het kwam op mijn pad. Met name het meewerken aan en opbouwen van een nieuw station leek me helemaal geweldig. Ik dacht meteen: dit is iets voor mij! Dit kun je maar één keer doen. Die mogelijkheid doet zich namelijk niet zo vaak voor. Natuurlijk hield ik daarbij rekening met mijn leeftijd; ik kon deze kans pakken. Ik had er zin in en wilde vooral plezier beleven aan nieuwe uitdagingen, organiseren en iets nieuws creëren. Nieuwe mensen ontmoeten en daarmee samenwerken spreekt mij erg aan.

Was al meteen duidelijk dat je chief zou worden? 

Jazeker, het was een gerichte sollicitatie naar deze functie. Ik denk dat het meenemen van kennis en ervaring vanuit mijn defensietijd en bij het MMT voldoende overtuigend was om mij hiervoor aan te nemen.

En toen ging het allemaal niet door, de eerste aanbestedingsronde liep vast. Hoe heb jij dat ervaren?

Natuurlijk was ik net als iedereen die in de startblokken stond en graag aan de slag wilden super teleurgesteld. Het was een rare tijd vol onzekerheid, het kon doorgaan of niet. Ik ben gewoon bij de Lifeliner 2 blijven vliegen totdat uiteindelijk in augustus 2016 groen licht kwam. Het was langwachten en een hele opluchting dat het uiteindelijk toch doorging.

Was het lastig voor jou om een nieuw station op te starten?

Het was een sprong in het diepe. Ik heb me in eerste instantie veel bezig gehouden met het maken van de stations-handleiding en het leggen van contacten. Op de vliegbasis Leeuwarden ben ik in oktober 2016 begonnen. Een groot deel van de nieuwe collega’s zag ik al in september bij een bijeenkomst hier op de basis. Ik had eerst veel contact uiteraard met de manager. De eerste periode was ik vooral bezig met logistieke zaken op en rondom de basis en het maken van afspraken met verschillende ketenpartners.

Toen dat allemaal een beetje stond, ben ik pas naar Duitsland gegaan voor mijn opleiding op de H145. Kijk, hier staat het in mijn logboekje: 21 december 2016, mijn eerste vlucht met de PH-HOW. Ik heb mijn instrument rating gevolgd, zat in de simulator en heb examens gedaan. Het was best wel pittig en op 19 januari 2017 was ik klaar.

Wat zijn volgens jou de successen van de MEDIC-01?

Volgens mij is één van de successen dat we in een vrij korte tijd, dat wat er van ons werd verwacht ook hebben neergezet. Een teamprestatie! En dat kan alleen maar als iedereen gefocust is en dat was zeker het geval! Je moet goede mensen om je heen verzamelen. Dan ontstaan er mooie dingen ten dienste van de patiënten: goede zorg, maar ook waarborgen van continuïteit en veilig en snel zorgen dat de patiënt in het ziekenhuis komt. Hierin moest de MEDIC-01 zich onderscheiden en dat is gelukt. Een ander succes vind ik de LL5 operatie voor corona IC-patiënten. Deze is volgens mij geslaagd door onze ervaring en bekwaamheid in patiëntenvervoer die we te bieden hebben.

Tot slot wil ik ook nog even noemen dat we van veel collega line-checkers van de Lifeliners terug horen dat we een hoog niveau hebben. Dat vind ik mooi. We hebben veel geleerd in de opbouw van de MEDIC-01 qua patiëntenvervoer, maar ook met alles er op en eraan zoals HEMS activiteiten, nacht vliegen, NIVIS en IFR-vliegen. De kers op de taart vind ik al helemaal dat we langzaamaan toch een completere operatie neer hebben kunnen zetten. Neem nou onze ondersteuning aan de wal, bijvoorbeeld in de recente vorstperiode tijdens het schaatsen.

Welke inzet in de afgelopen jaren heeft grote indruk op jou gemaakt?

Er zijn eigenlijk twee inzetten die eruit springen bij mij. Tijdens beginperiode vloog ik een aantal keren als 4de man mee. We haalden een patiënt vanaf Ameland op die naar het ziekenhuis moest. Tijdens de vlucht verslechterde zijn toestand. De verpleegkundige moest vol aan de slag. Dat vond ik erg indrukwekkend. Het was voor mij ook een eyeopener. Ik dacht: dit is dus waar het over gaat. De andere inzet was een Covid-vlucht met de LL5. Eerder hadden we een patiënt naar een ziekenhuis overgevlogen. Een poos later brachten wij deze patiënt weer terug naar het ziekenhuis waar hij vandaan kwam. De patiënt werd daar opgewacht door zijn familie. Die emoties van familieleden raakte me enorm. Contact met patiënt en familie vind ik ongelofelijk waardevol!

Waar staan we over 5 jaar volgens jou?

We zijn er dan nog steeds en vliegen regelmatig. Ook op Texel. Wij hebben tussen de 800 en 1000 inzetten per jaar. Behalve op de Waddeneilanden vliegen wij ook op de wal naar moeilijk bereikbare plekken. Pins-approach vliegen is dan daily bussiness. Maar dan ben ik helaas al met pensioen.